Geçtiğimiz ay 5 bin 700 kilometrelik uzun bir Balkanlar ve Doğu Avrupa gezisi yaptım. Alamanyadan omuzunda teybi ve kuş tüyü takılı fötr şapkasıyla yeni gelmiş 20 yıl öncesinin gurbetçisi gibi elalemin memleketlerine olan hayranlığım nedeniyle buralara kırgın ve kızgınım. Binlerce yılını at üzerinde geçirmiş göçebe kültürümüzün genetik kalıntılarına lanet olsun. Bencil ve sorumsuz, cahil cesaretli ve tatminsiz insanlar topluluğu haline gelmek için nasıl bir günah işlemiş olmalıyız?


En kalabalığı iki milyonluk şehirlerde, saniyesinde gelen belediye otobüslerinin ring attığı yollarda, metroyu onlarca yıl önce bitirmiş, tramvayı troleybüsü temiz taşıma için desteklemiş insanlar topluluğunun yaşadığı bir yerde hayat ne kadar da kolaylaşıyor. Asfaltı bugün döküp yarın kazmayan, ortalıkta kum çakıl bırakmayan insanlar bu medeni olma sürecini nasıl yaşadılar acaba?
Manen ve hatta maddeten bu kadar güçlü bir ülke olmamıza rağmen bu spastik bakış açısını, yaşam felsefesini nasıl benimsedik acaba?

Parasızlıktan geniş yapamasa da, viyadüklerle virajları yok edemese de en azından zemin kalitesini, çizgi hassasiyetini ve en önemlisi aynasına bakıp motosikleti fark eden bir toplumu nasıl becermiş nasıl sağlamış bu adamlar?

Sol şeritten sürekli gittiğim için bana kızan Macar, yaya geçidine ineceği izlenimini verdiği halde durmadığım için kaldırımdan inmeden bana kızan elin Romanyalısı bile nasıl olur da böyle bir kültürü benimser. İlk bakışta bile her şeyiyle Türkiye’den 30 yıl geride olduğu belli olan Romanya’da insanlar bu kadar düzenli ve saygılı trafik adabını nasıl edindiler bilmem ki?

50 kilometre hız tahdit tabelası konduğunda herkesin buna kayıtsız şartsız uyacağını kim nasıl bir anlaşmayla garanti etti? O kıytırık eski püskü arabalarda cruise varmışçasına niye kimse 60 yapmadan 50’yle sabırla ve sıkılmadan keyifle kilometrelerce sürecek yolculuğuna devam edebiliyor?

Sola dönmek için arka arkaya yüz metre kuyruk olmuş araçlardan tek biri bile sağ taraf bomboş olmasına rağmen neden biri bile gidip de orada sıraya kaynak olmuyor. Her sabah sola dönmek için en sağ şeridi ve hatta emniyet şeridini bile kapatarak arkadan geçişleri engelleyen yurdumda bu kaotik durumu kim nasıl çözecek?

Motosikleti gördüğünde her iki yöne giden trafik kenara açılarak yer verirken benim güzel ülkemde niye insanlar onunla yarışmak ya da arayı biraz daha daraltmak için çabalar? Hangi ruh hali, hangi egoist, sadist psikolojinin ürünüdür bu davranış?

Herkesin belirlenmiş trafik kurallarına rağmen kendisini her zaman ama her zaman haklı hissettiği ülkemde yeni ehliyet alan gençlerin deli gibi sürat yapmasının sebebi hangi genetik kodla şifrelenmiştir bilmem ki?

Hayatımda bu kadar güzel bir gezi yapmamıştım. Kendimi de Türkiye’de trafik anlamında bu kadar mutsuz ve umutsuz hissetmemiştim. Tüm kuralların uygulanıp herkesin bunlara uymasını sağlayabilmek için önce kuralların aklı başında insanlar tarafından revize edilmesi, sonra iyice ağırlaştırılmış cezalarla caydırıcı hale getirilmesi, en sonunda da ısrarla ve yılmadan yoğunlukla bu cezaların uygulanarak kuralların temin edilmesi gerek. Biz bu basit denklemi nasıl becereceğiz? Bu tanımdan sonra niye mutsuz ve umutsuz olduğumu tekrarlamaya gerek var mı?

Yani ne yazık ki henüz motosikletlerin hız tahdidindeki abukluğu bile küçük iki hamleyle düzeltememiş ülkemde görüşülen gündem konuları ne kadar saçma farkında mısınız?

Binlerce yıl önce at üzerinde yol alıp, kıl çadırlarda yaşar, kımız içip, cirit atarken hangi mutasyona uğradık da böyle olduk?

Var mı bunun başka bir açıklaması?

Rauf Gerz

Anne dizi, yar dizi, derken hayat akip geçer. İnsan hayallerini ertelememeli bence.
Küçük yaşlkarda ya da değil, insan istiyorsa bir şeyi koşmalı peşinden, netice çok onemli değil, bunun için ölse bile

__________________
Güzel günler göreceğiz çocuklar
Motorları maviliklere süreceğiz.

Yanlis yere yazmisim ama düzeltme sansim yok

__________________
Güzel günler göreceğiz çocuklar
Motorları maviliklere süreceğiz.

he yav bende yazıda birşeyler düzeltecektim düzeltme vardı öncede nereye gitti şimdiiiii