"...güneşe sürmek..."

Çiçek bozuğu bir yürekte demirci körüğü üflemesinde yanan korlu sevdalar taşırken Üşür insan. ısınmak isteği ocaklar bir bir kapanmıştır. Yada kurumustur kor ateşleri söndürecek pınarlar. Ve tek çare vardır. Rüzgara bırakmak kendini. Ama savrulmamak rüzgar nereye eserse kendi rüzgarını yartamak ve en azından sen benimsin bana aitsin diyebilmek.

Kabulllenici olmaz bizim gibi sevdalılar. Onlar rüzgarın istediği gibi olmazlar. Sanki ram olmaktır esir olmaktır rüzgar bile olsa. Başkaldırmak vardır fıtratında Kendi rüzgarını yaratır. Ve kendi yarattığı rüzgarında bazen ölüm salvoları yapar dalga gecer hayatla. Rüzgar yüreklilerdir onlar. Gönül saraylarındaki fırtınalar ne kadar yıksada sırça köşklerini. yenisini bina ederler hemen sevgili açıkta kalmasın.

Kaç parçaya kırılsa her yeni sevdada yürekleri ancak kendi rüzgarında çare bulurlar. En zoru güneşe sürmektir. Özüne ait güneşler hiç batmaz oysa. Ne gözlük kar eder ne beklemek batsın diye. Bir gece kelebeği gibi sürer içindeki günese bir gece kelebeği gibi öleceğini bilsede. Tek tesellisi vardır bu azrail meşrepli buluşmalarda Kendi rüzgarında olmak.

Rüzgarını kıskanan ve belki içine hiç güneş doğmamışlar. Rüzgarını kıskanırlar. Baldıran olurlar zehir suratlılar. Ket vurular Feleğin en kahbesinden daha kahbe olurlar. sürerler bazen iki fazla tekerine güvenip. Ama aslında ben nasıl dört tekerim varken zor duruyorum ayakta diye hayıflanır ve çirkinleşir. Bilmez o iki tekerin yanında kac sevda birden tasır. ve bilmez hiçbirşeye olmasa bile rüzgara aşık olduğunu. sürer Fahişe yürekli sürer bir motorun üstüne.


akalteke

__________________
Ben bir iki tekerli, Kimine göre "deli" kimine göre "veli"

"pisikletçi"